دریافت تصویر زمینه

بیش از همیشه دلم هوای روضه کرده بود

بیش از همیشه هوای مادر

بیش از همیشه

کاش بود و می دید …

کاش نگاهش رو می دیدم …

.

.

.

این جشنها برای من آقا نمی شود

عادت به روضه کرده دلم

روضه خوان کجاست؟

صاحب عزای تشنه لب

آن بی نشان کجاست

احساس می کنم که کنارم نشسته است

مردی که چهار گوشه قلبش شکسته است

مردی که ذکر های مصیبت برای اوست

هر جا که مجلس روضست جای اوست

…

روضه خوان کجاست؟

هوای روضه کرده  دلم

روضه ..

کدام روضه

من بخوانم شما بگریید؟

…

آه از دمی که میخ در….

آه از دمی که لشکر اعداء …

آه از نگاه ….

آه…

.

.

.

.

آخ…

امان از دل زینب

…

پ.ن

شاید دیگر هیچ

دریافت فایل صوتی : عادت به روضه کرده دلم

مرو بابا وای مرو بابا

می چکد اشک غم از دیده

مولا علی شاه مردان

زادۀ بوطالب

]]> http://www.roze.ir/weblog/197/feed 5 http://www.roze.ir/weblog/147 http://www.roze.ir/weblog/147#comments Sun, 17 Aug 2008 07:22:15 +0000 admin http://www.roze.ir/weblog/?p=147

به یاد روی مه آلوده اش غزل خوانم

به فکر ماه پس ابرم و هراسانم

چقدر طول کشید انتظار ، می ترسم

به وقت آمدنت زنده ام ؟ نمی دانم

به فکر پرده کشیدن ز رویت ای ماهم

که از زمان ظهورت حدودا آگاهم

نه ، دور نیست زیاد این زمان ظهور

ببین صدای قدمت آید از ته آهم

عطش برای شرب نگاهت ببین به لب هایم

همین بس است بیا و نگو نمی آیم

برای انتظار تو آقا توانمان رفته

برای شیعه بد است آقا ، نگو که تنهایم

پس از هزار و چند قرن هنوز می نالم

که شیفته رخ ماه و خراب آن خالم

ولی همین که خوب فکر می کنم شاید من

به شاخه های درخت شکفتنت کالم

مرا نبین که به گلشن و چمن خارم

امید آمدنت را به روی گل دارم

به خاطر گلها بیا بهار گلزارم

که سیصد و سیزده گل در این چمن دارم

شعر از روح الله

http://www.lahoutian.blogfa.com/

نینوایی نای پیغام حسین علیه السلام

ثبت نام لاله ها در باغ تُست

سینه ی آلاله ها پُر داغ تُست

ای وفای خالص و ای عشق ناب

نام تو شیرازه بند این کتاب

ای تمام معنی و اوصاف عشق

عین عشق و شین عشق و قاف عشق

نیست در ایثار کس همسنگ تو

غم ، سپر انداخته در جنگ تو

عشق از تو در سر افرازی شده ست

عشقبازی بعد تو بازی شده ست

نشکند تا دست غم آیینه‌ات

داد قُوّت‌‌، دستِ شه بر سینه‌ات

ای عَلی صبر ، عباس مرام

وی حسین کوفه و زهرای شام

کرده ای تیغ دو لب را اختیار

تا شود تکرار نام ذولفقار

این چشمها که محروم از یک نگه به یارند

بهتر که کور گردند بگذار خون ببارند

آنکو قرار دارد کی داغ یار دارد؟

دعوی عشق کم کن عشّاق بی قرارند

آنانکه یاد اویند دائم به جستجویند

حتی خزان زهجران در موسم بهارند

قومی کنار یارند اما زیار دورند

قومی زیار دورند اما کنار یارند

پروانه سوخت بالش بشنو زبان حالش

یا رب مباد عشاق از شمع کم بیارند

چشم انتظار ماندن از انتظار دور است

آنان که جان سپردند مردان انتظارند

آنان که بی تو سوزند سوزند عالمی را

ای وای اگر بدین سوز آهی زدل بر آرند

دُردی بده به دردی دردی ببر به دُردی

دُردی کشان بزمت دّردی جزاین ندارد

ای خانه غمت دل ای فرش مقدمت گل

بر چشمها بنه پا انگار کن که خارند

اشجار سبز با تو کمتر ز نخل خشکند

گل های سرخ بی تو چون شعله های نارند

با پای جان سفر کن در کوی عشق میثم

چون ساکنان آن کوی عشّاق سر به دارند

حاج غلامرضا سازگار ( میثم )

پ.ن

سلام

خیلی وقت بود که برای انتظار کاری نکرده بودم

امشب که دنبال شعر میگشتم این شعر نظرمو جلب کرد . واقعاً که چه آرایه های قشنگی به کار برده.

فدای قدماتون

دعا برای فرج یادتون نره

یا علی

که پیر میکده آمد قدح بدست امروز

بهر که بنگری از شیخ و شباب و خرد و کلان

بود زباده ی خم غدیر مست امروز

زهی علو که علی را بدست پیغمبر

بلند کرد خدای بلند و پست امروز

به امتحان بلی گفتان روز الست

گرفت پرده زرخ شاهد الست امروز

رساند عهد به پایان و شد سعید ابد

هر آنکه با علی از صدق عهد بست امروز

ولی هر آنکه بتبلیس و حیله بیعت کرد

یقینکه عهد خداوند را شکست امروز

به عشق حضرت مولا خوشند اهل ولا

چه باک از اینکه روان حسود خست امروز

رسید امر نبوت به منتهی بر خواست

نبی زجای و بجایش ولی نشست امروز

چو شاه کشور هستی بتخت یافت جلوس

صلای سر خوشی آمد بهر چه هست امروز

صبا بساحت گیتی بهر کجا گذری

بگو به حق طلبان علی پرست امروز

نشست طایر اقبالتان به بام امشب

فتاد ماهی اجلالتان بشست امروز

زمانه شاید اگر جان دهد بشکر وصال

که خوش زمحنت ایام هجر رست امروز

بعین یافت شیر خداست بحر وجود

زجوی خویش پرستی هرانکه جست امروز

صغیر گر نه اسیر کمند عشق علیست

چه شد که سبحه و زنهار را گسست امروز

شعر از صغیر اصفهانی

اینم چند تا مقاله مفید در رابطه با این روز بزرگ

بین ز نجمه بعالم طلوع شمس شموس

نموده انفس آفاق را قرین سرور

شهی که نفس نفیسش بود انیس نفوس

تبارک الله از این روز اسعد میمون

که هست مولد شاه حجاز خسرو طوس

خدیوِ خِطه طوس آنکه عارفان ندهند

گدائی درِ او را به حشمت کاوس

امام جن و بشر کش بر آستانه قدس

ملایکند دمادم بذکر یا قدوس

مه سپهر ولایت ، شهی که در هر صبح

زند بخاک درش آفتاب گردون بوس

ز رشگ خادم کویش رواست خازن خلد

همی گزد لب و بر هم زند کف افسوس

عجب نباشد اگر فایق آمد از هر باب

گه مباحثه با عالم یهود و مجوس

چه جلوه ذرّه کند در مقابل خورشید

چه صرفه قطره برد در کنار اقیانوس

چه شد دنائت مأمون و کینه توزی او

کجاست آن همه تزویر و حیله و سالوس

بگو بیا و ببین حشمت خدائی وی

که آن بدیده خلق خدا بود محسوس

همیشه بر سر بام جهان بکوری خصم

بنام نامی آنشه فلک نوازد کوس

درون جسم گدازد دل حسودانش

چنانکه شمع گدازد میانه ی فانوس

شهی که وحش بیابان از او گرفته مراد

صغیر کی شود از لطف و رحمتش مأیوس

صغیر اصفهانی